Valentijnsknutsels

Ik ben normaal niet zo’n huis-versier-mens. We wonen in een klein appartement (en in België in een klein huis) en dan lijkt het meteen zo vol met versielsels. Maar Oskar ziet bij andere vriendjes dat het huis wel versierd is en wil dat dan ook natuurlijk. Daarom maakten we Valentijnshartjes voor op het raam.

Wat heb je nodig?
- van die Amerikaanse koffiefilters (of gewoon wit vloeipapier)
- gekleurd papier
- schaar
- lijm
- stiften
- water in een spray, spuitbusje of plantenspuit

Hoe ga je te werk?

Maak met stiften een tekening op een koffiefilter.

1614226_10152031532324900_421188132_o

Spuit je tekening in met water en zie hoe de kleuren door elkaar beginnen te vloeien. Laat het papier drogen. (Wij gebruikten een haardroger.)

1039829_10152031532684900_1361999548_o

Knip uit gekleurd papier hartjes en knip er de binnenkant uit. Kleef de gekleurde harten op de gedroogde koffiefilters.

1796922_10152031533334900_1852732168_o

1015873_10152031533159900_1584435522_o

Knip alles tot een mooi hartje en hang het dan met KLEINE (O houdt van veel plakband!) stukjes plakband aan het raam.

1781205_10152031533574900_661865783_o

1026133_10152031534059900_1745835803_o
1537911_10152031533874900_1272772462_o

Was dat nu leuk? Baja, ik weet het niet. O vond het leuk toen het voorbij was. Toen alles opgeruimd was, wou hij opeens opnieuw beginnen. Ach ja.

Onze favoriete gezelschapsspelletjes

1. De Boomgaard van Haba

boomgaard

Wij hebben de peuter- en de kaartversie van het spel. Af en toe lenen we De Boomgaard voor grotere kindjes van een vriendin. Ben zelf een grote fan van de kwaliteit van de spelletjes van Haba. Bovendien gaat het hier ook niet om winnen, maar om samenwerken.

2. The Sneaky Snacky Squirrel Game

sneaky-snacky-squirrel-game-lgn

Spelletje dat ik hier in Amerika gekocht heb. Het spel op zich is superleuk. Je leert de kleuren, leert rekenen en oefent je fijne motorische handelingen. MAAR… ik vind 22 dollar veel geld voor een spel van karton en rubber. Zou best meer uitgeven voor een houten versie.

3. Shelby’s Snack Shack Game

hm4uY

 

Shelby’s Snack Shack Game is van dezelfde fabricant als dat met de eekhoorn. De spelletjes lijken goed op elkaar, maar dit spel gaat nog meer om tellen. Oskar is er weg van. Ik vind het schattig, maar weeral… te duur voor wat karton en rubber. (22 dollar)

4. Crazy Cats van Haba

crazycats

Dit spel zat met Kerstmis in Oskars sok. Ik kocht het op Amazon voor iets van 12 dollar. De prijs valt heel goed mee voor een spel van Haba, maar het is dan ook een heel klein spel. Crazy Cats is Uno, maar dan met katten. Oskar vindt het een leuk spel. Ik ook. Alleen van het doosje ben ik nogal ontgoocheld. Het ijzeren doosje is gammel en de scharniertjes zijn hier al kapot.

5. Gallop! The Game

gallop_the_game_550

Gallop! is een boek van Rufus Butler Seder met bewegende plaatjes, maar er bestaat dus ook een heel leuk spel van. Ik wou een link posten naar de officiële pagina van het spel, maar kan het niet vinden. Ik zie wel dat ze het verkopen op Amazon voor 7 dollar. Dat is ook de prijs die ik ervoor betaald heb in zo’n outlet boekenwinkel. Begrijp trouwens niet waarom het zo afgeprijsd is, want het is echt een heeeeeel leuk spel. Het ziet er misschien uit als niet meer dan ganzenbord, maar dat is het niet. Of misschien is het net dat… dat het een niet zo voor de hand liggend spel is? Zag het ook al eens in mijn Instagramfeed passeren bij een Nederlandse blogster. Dus volgens mij verkopen ze het ook in België en Nederland. Als je het ooit ziet liggen voor 5 euro: kopen voor je kleuters! Echt heel leuk!

6. Slot Sidderstein van Haba

haba-spel-slot-sidderstein

Slot Sidderstein is een supercool spel. Of dat vind ik toch. Oskar die heeft er soms wat moeite mee, want je moet met een magneet een spookje verplaatsen en dat lukt hem niet altijd. Bovendien kun je het spel op verschillende manieren spelen en dat vind ik heel leuk. Kocht het spel deze zomer voor 2 euro op een rommelmarkt in België.

7. Baobab van 999 Games

baobab

Baobab kocht ik deze zomer in België. Weet de prijs niet meer, maar weet nog wel dat het goed meeviel. De mevrouw in de winkel zei dat het voor kindjes van 6 jaar en ouder is, maar mijn driejarige vindt het ook een hilarisch spel. De bedoeling van het spel? Kaartjes op een bepaalde manier op een stronk stapelen. Wie het eerst geen kaartjes meer heeft, is de winnaar. Het leuke aan het spel is dat je de kaartjes niet zomaar mag stapelen. Een kaartje met een vleermuis moet je vb met je ogen dicht op de stapel leggen.

 

Wij hebben natuurlijk nog heel veel spelletjes, zoals Wie is het?, Chutes and Ladders en Hi! Ho! Cherry-O!. We hebben ook stapels puzzels en heel wat oude spelletjes uit de jaren stillekes.

Welke spelletjes spelen jullie?

Edelstenen van ijs

edelsteen1

Ik zag op internet dit passeren. Leek me wel leuk om vandaag met Oskar te doen. Vandaag als in NU! Amerikaanse diepvriezers zijn krachtiger dan Belgische, maar nu ook niet zo krachtig dat ze in vijf minuten twee liter water bevriezen. We hadden gelukkig nog wel wat ijsblokjes liggen.

Wat heb je nodig voor de edelstenen van ijs?
- schaal
- ijsblokjes
- zout
- voedingskleurstof of waterverf

edelsteen2

We deden de ijsblokjes in de schaal. O. strooide zout over het ijs en druppelde er toen voedingskleurstof over.

edelsteen3

En dit was het resultaat. De zoutkorreltjes vraten aan de gladde ijsblokjes en ze veranderden in edelstenen. Die echt schitterden, trouwens. Je zag het ijs echt bewegen. Ik probeerde het te filmen, maar dat zei precies niet zoveel.

Ondertussen vertelde ik Oskar over ijs en dat ijs smelt door warmte, maar dat je dat proces kan versnellen met zout. Daarom strooien ze ook zout op de weg als het vriest enzo. Je kent dat wel. Ik vond de vrieskou van de afgelopen dagen in Houston het ideale moment om hem dit uit te leggen. We hadden maandag een bevroren fontein gezien en dat is hier echt uitzonderlijk.

De grote bakken met ijs liggen in de diepvriezer te wachten. Vanavond of morgen gaan we het nog eens overdoen met de grote blokken.

Was dat nu tof? Ja. En ik denk zelfs dat dat toffer was dan met zo’n groot blok. Voor O toch. Hij houdt van stenen en vond het fantastisch om edelstenen te maken. Bovendien vond hij het ook weer leuk om te experimenteren met het mengen van kleuren. De opkuis is ook leuk. Het ijs staat hier te smelten en dat gieten we dan gewoon weg. O’s handen zijn wel wat vies, maar dat slijt er wel af. En een primeur! Geen kleurstof op het tapijt of de tafel. Alleen een paar veegjes op de handdoek die onder de schaal lag.

 

Kleuren ontdekken ofte schilderij van baking soda, azijn en voedingskleurstof

Zo. Ik ben er weer. Toch een maand blogstilte volgehouden. Na lang nadenken en ook wat heen en weer gemail met andere bloggers beslist dat ik toch maar weer openbaar ga. Ik haal zoveel inspiratie uit andere blogs en hoorde dat er ook wel wat mensen dat bij mij kwamen doen. Dus ja.

Over naar de orde van de dag: KLEUR! Oskar aan tafel gezet met een bakplaat gevuld met baking soda. Hier in Amerika kun je dat in grote pakken kopen, maar ik herinner mij dat ik in België daar altijd heel lang naar moest zoeken. Ze verkochten dat bij Del.haize en Car.re.four (bakgerief) in van die gele strooibussen. Hier kost dat dus nog geen dollar, maar in België is dat toch wat duurder. Dacht ik. Let op… het is geen bakpoeder, maar dat ander product dat ze gebruiken om dingen te laten rijzen.

Dus, een bakplaat vol baking soda, wat potjes gevuld met azijn en voedingskleurstof en een pipet. (Je drupt wat van de azijnmengeling op de baking soda en het begint te bruisen.) En toen maakte Oskar dus een schilderij. Ik gaf hem de primaire kleuren en liet hem dan zelf experimenteren en kleuren mengen.

1560698_10151989755369900_2114596822_n

Of dat dat geen knoeiboel wordt? Awel, er zijn maar twee potjes met gekleurd azijn op ons tapijt gevallen. En hallelujah!… zo’n bakplaat vol baking soda hou je onder de kraan en je spoelt die zo weer schoon. Baking soda lost op in water. Het is maar dat je het weet.

 

Crise

 

1451400_10151898923399900_1023166756_n

‘t Is hier geen vetten meer de laatste tijd. Ik weet het. Niet dat ik niet meer ‘schrijf’, maar die ‘publiceren’-knop daar ben ik een beetje bang voor geworden. Ik weet ook niet waarom. Of toch wel. Of toch niet. Of wel. Ik weet het niet. Zucht.

Voel je mij al aankomen? Ik ben het hier keihard aan het uitmaken, lieve blog. En ja, het ligt allemaal aan mij. De liefde  is over. We hebben het in die 10 jaar goed gehad, toch? Behalve toen die keren natuurlijk dat ik, net als nu, het in mijn hoofd haalde dat ik je niet meer nodig had. Of die keer dat ik vreemdging met die andere blog en daar nog een paswoord opzette ook.

Zie je, het ligt aan mij. Niet aan jou. Jij vertrok zelfs geen spier toen ik iets van jou probeerde te maken dat je eigenlijk niet was. Ooit in een ver verleden voerden we intieme gesprekken, maar ik was niet content. Ik wou meer. Meer unieke bezoekers per dag, meer hits en vooral meer gestreel over mijn bol. Maar met meer gestreel kwam natuurlijk ook meer getrappel op mijn nogal lange tenen.

Ik hoor je denken: “Ze heeft weer een van haar crises.” En ja, misschien is het dat wel, een crise. Maar misschien ook niet.

Het ga je goed daar op het www, lieverd. En misschien tot over een paar uur. Misschien.

 

Nah.

 

Maandag in de bibliotheek zag ik toevallig een boek voor volwassenen dat me wel wat leek. Toevallig, echt waar. Ik kom namelijk alleen maar langs de afdeling voor volwassenen als Oskar een DVD van Bob de Bouwer wil. Het boek stond bij de nieuwe aanwinsten te blinken en ik kon het nog net van het schap graaien voor Oskar luid begon te schreeuwen dat hij naar de kinderboeken wou.

Ik las het boek in twee dagen uit.  En toen kocht ik een tweede boek en maakte ik een lijstje van nog te lezen boeken.

Meneer F knipperde met zijn ogen toen ik vroeg of het ok was dat ik zijn kredietkaart gebruikte om een boek te kopen (zijn kredietkaart staat gelinkt aan onze Amazon account, niet de mijne). Vijf minuten later: “Euhm, is het de nieuwe Trisha Ashley?” “Nee, het is een écht boek,” antwoordde ik trots. (Niet dat ik de boeken van Trisha Ashley geen echte boeken vind, maar het is zo gewoon makkelijker uit te leggen aan een Romantic Novels hatende man.) Hij knipperde nog eens met zijn ogen en draaide zich toen weer even om. Het was zes uur ‘s morgens. Vandaar.

Twee uur later, na een kop koffie en vier pannenkoeken, zag ik meneer F hoopvol naar mij kijken. “Ooooh, haal je maar niets in je hoofd!” zei ik vlug. “Oh.”

En toen zwegen we allebei. Meer viel er niet over te zeggen. Dat ik na vier jaar weer aan het lezen ben gegaan, wil zeggen dat ik eindelijk een beetje over mijn baby(donder)wolk ben. Maar klaar voor die tweede mini-froeliesjes? Nah. Ik heb eerst nog heel wat leesachterstand in te halen.

Wereldverbeteraartje

1379582_10151820974594900_2133773900_n

Oskar ontwierp een machine om mensen te helpen die moeilijk kunnen ademen. De machine zet lucht om in drinken en mensen kunnen dan met een rietje lucht opzuigen. Ze moeten niet stilzitten en kunnen gewoon blijven nadenken. Ha! Als dat geen uitvinding is.

Zijn presentatie eindigde hij met de wijze woorden: “De wereld is van iedereen, hé papa!”