De ziekenboeg ligt hier nog altijd vol. Zo vol dat ik er ‘s nachts geen oog dicht door doe. Al dat gehoest, gekrijs (alleen van de mini Froeliesjes, hoor… meneer F krijst niet… net niet…) en gesnotter! Pfft! Gisterenavond lag Oskar te rollen in bed van de oorpijn, maar gelukkig was die vanmorgen verdwenen. Pfew, net op tijd ontkomen aan nog een doktersbezoek.
Nachten zoals deze zijn niet erg bevorderlijk voor mijn humeur. Ik weet niet wat het is, maar ik vind het thuisblijfmamaschap op zo’n momenten ongelooflijk oneerlijk en zwaar.
Gelukkig maakt mijn aapje mij op zo’n momenten weer aan het lachen: Oskar zet zijn bril op om televisie te kijken. Net nu ik verlost ben van dat onding!!




En oja… Oskar zei deze ochtend dat hij geen luier meer aan wou en is ook de hele dag op zijn potje gaan zitten. Gewoon zomaar uit zichzelf. Allez, ik ben eens benieuwd hoe lang het deze keer gaat duren voor hij het weer beu is. Sinds hij 14 maanden is, heeft hij af en toe zo van die buien. Dan denkt hij dat hij zonder luier kan, maar na 2 dagen merkt hij dat het toch een beetje te veel werk is en kiest hij toch weer voor een luier.
Deze keer heb ik echt het gevoel dat zijn lichaam ook eindelijk mee kan met wat hij zich in zijn hoofd heeft gehaald. Ofja. Dat denk ik.
Reacties