Wat draagt Oskar?

Oskar showt hier…

- een T-shirt van de Decathlon, in biokatoen of course
- een zelfgemaakte broek van mama in een Michael Miller stofje van de Vermiljoenshop. Is gewoon een heel simpel broekje dat ik in anderhalf uur gemaakt heb. Ervaren naaisters doen er waarschijnlijk veel minder lang over, maar kom… ik heb een broekje voor mijn zoon gemaakt. Heb als basis een broekje van de Zeeman gebruikt. Overgetekend en dan nagemaakt. Heb wel geen elastiek in de lenden gebruikt, maar een lintje dat ik uit dezelfde stof heb geknipt. Nu O af en toe in een onderbroekje loopt en niet in een herbruikbare luier varieert de omvang van zijn achterwerk en buikje nogal. Zo zit het elastiek niet te strak of te los wat heel vaak het probleem is bij andere broeken.
- schoenen die morgen 34 jaar zijn, het zijn schoenen die nog van papa zijn geweest.

Tea Time

De familie Froeliesjes houdt van thee. Vooral de kleinste F verzet een paar liter op een dag. Hij houdt van Kamille- en rozenbottelthee. Meneer F en ik hebben het meer voor brandnetel. Waarom ik jullie dit allemaal vertel. Daarom!

En zo wordt er dus thee gedronken op warme dage. Zelfgemaakte iced tea van pompelmoes. Uit een poppenserviesje. Met een portie spaghetti met marmite. Mmmmmm. Overheerlijk.

L.O.V.E.

One day you’ll fly away…

O en ik hebben gisteren samen kraanvogeltjes uit papier gemaakt. Ofja, je weet wel… ik maakte kraanvogels en Oskar haalde ze weer uit elkaar. Daarna alle vogeltjes op een draadje geregen en aan de trap gehangen. Mijn aapje is er helemaal weg van. Zit de hele tijd te wijzen naar zijn vogels.

Waar we natuurlijk niet aan gedacht hebben, is dat Clarissa en Polly vogels ook heel leuk vinden. Zeker als ze aan een draadje hangen te bungelen. Ik heb al een paar kraanvogeltjes van tussen de tanden van onze poezen moeten halen. O natuurlijk in alle staten. “EEEEEEEE! O-IE! EEEEE!” gilt hij dan. Luid. Echt superluid. Zo luid dat de buren het zeker ook horen.

NOTE: Vertaling van EEEE! O-IE!: Nee, Polly! >> Is hier ondertussen het favoriete zinnetje van Oskar. EEEE! O-IE!, niet aan mijn eten zitten, niet op mijn knuffels gaan liggen, niet in mijn tafeltent kruipen, niet aan mijn kraanvogels zitten! En natuurlijk moet dat altijd heel luid geroepen worden. Maarja, wat had ik ook verwacht. Mijn kind is al van dag 1 luider dan de rest. In het ziekenhuis (onze kinderarts houdt daar consultaties, vandaar dat we daar nog altijd komen) noemen ze hem nog altijd ‘tijgertje’ (hij begon/begint altijd heel luid te grommen en huilen tijdens onderzoeken).