Niets zo leuk als shoppen met een eigenwijs kind.
Gisteren had O Birkenstocks met bloemetjes gezien en die MOEST hij hebben. Toen ik hem vertelde dat ze de sandalen niet meer in zijn maat hadden (Dat was trouwens echt zo!), moest ik hem beloven dat we vandaag nog eens op schoenenjacht zouden gaan.
Toen hij dus om 8 uur zijn ogen open deed, was het eerste wat hij zei: “Schoenen bloemen voor mij!” Wij dus naar Wijnegem. Met tram 10. Die een half uur op zich liet wachten. Gelukkig vond Oskar dat niet erg. Kon hij nog wat naar de werken kijken en zwaaien naar de mannen van’t stad die dranghekkens kwamen opladen.
In Wijnegem moest hij eerst een groen ijsje hebben, wat in de fonteintjes spelen en toen vond hij het tijd voor schoenen. Hij koos eerst roze Birkenstocks met paarse bloemen, maar -Joy!- ze waren er niet meer in zijn maat. Veel keuze was er trouwens niet meer in een maatje 25, maar Oskar vond uiteindelijk een paar bruine sandaaltjes van Kipling. Hij vond ze fantastisch. En het moet gezegd… ik ook.
Hij wou ze natuurlijk niet meer uittrekken, maar ach… de hamburger met frietjes smaakte er niet minder lekker om. En in de propvolle tram naar huis deed hij iets wat op een paringsritueel van dino’s leek. Of tijgers. Of zoiets. Hij brulde heel luid als een tijger en een meisje van zijn leeftijd brulde dan heel luid terug. 20 minuten lang. Eén bompa riep: “Ssssst!”, maar de rest van de overvolle tram ging plat.
Het is artiest dat kind van mij. Zei ik dat al?
Hier zijn ze dan… de nieuwe sandalen van Oskar!
O ging ook nog voor een Elmo-zonnebril en een zwembroek met een dino op. Hier ben ik minder enthousiast over, maar ach… je kan niet alles willen in het leven.
Helemaal klaar voor Houston en country muziek….
Mijn aapje en de mondharmonica.
Is hij niet schattig?
Ja, hij is schattig, ik kan niet anders zeggen. En die bompa… tsssss…. past helemaal bij de rest van zuurpruimend Nederland (Belgie?!) uit mijn logje van vandaag.