Ondertussen in de indoor moestuin #3

Deze week in de moestuin…

Begon ook het laatste potje met tomaatjes te groeien en groeiden de pepers en kamille lustig verder.

Schoten de radijsjes de hoogte in, maar blijft de peterselie wat plattekes

Ontdekten we dat één potje met tomaten aan het muteren is. Die plant heeft een ontwikkelingsvoorsprong van 3 weken!

Zaaiden we sla ofte “slas” op z’n Oskars en zat desbetreffende zo in de slas te rommelen dat er bijna niets meer overschiet.

Wou O poseren bij zijn slas en ander plantjes.

En vond ik het ook nog eens nodig om onnozel te doen bij de slas.

What’s appening?

Ik weet het. Ik heb de blog wat verwaarloosd deze week. Ofja, “wat”… heel veel eigenlijk. Maar Oskar was (en is nog steeds een beetje) ziek en dan schiet hij altijd weer in jankmodus.

En ik had dan ook nog het lumineuze idee om naar het stoffenspektakel te gaan op donderdag. Met een ziek kind. Maar hey, ik dacht écht dat hij genezen was. Op de parking rende hij bijna onder een auto en vond de chauffeur het nog nodig om mij te komen zoeken in die massa om dan doodleuk te zeggen: “Dat was wel gevaarlijk!” “Euh ja, natuurlijk was dat gevaarlijk!” Wat moest ik daar dan anders op zeggen? Dacht die dat ik mijn zoon voor mijn plezier onder een auto liet lopen? Een soort IRL GTA ofzo? Oskar vond dat spektakel maar niets en brulde het hele spel bijeen. En alsof dat nog niet genoeg was, vonden 2 madammekes het nog nodig om mij erop te wijzen dat “je toch niet naar een stoffenspektakel gaat met een kind”.

Tjah. Wat moest ik er anders mee doen, met dat kind? Bij mijn katten laten? En nog iets… als ik rekening zou moeten houden met het janken van mijn zoon… dan zou ik geen stap meer buiten de deur kunnen zetten. Ach ja, één voordeel… ik heb voor de eerste keer in mijn leven geen stofje gekocht op het spektakel. Als dat geen primeur is.

Op vrijdag begaf mijn oude smartphone het helemaal, kreeg ik een verse van meneer F en stapte ik EINDELIJK het appstijdperk binnen. Instagram en Whatsapp enzo. Alhoewel het allemaal niet zo vlot verliep dat appen. Instagram blijkt niet compatibel te zijn met mijn telefoon (Galaxy Ace). (Echt waar. Van alle duust telefoons op de markt werkt Instagram alleen niet op mijn type telefoon.) En dat Whatsappen leverde toch ook wel even een blow to my ego op. Een beetje een genant verhaal waardoor ik nu geen vriendjes meer heb om te WA’en. The story of my life dus eigenlijk. Maar natuurlijk duust keer zieliger enzo. ;-D

Gelukkig maakte een feestje in het verre én zonnige Limburg alles goed op zaterdag. Oskar speelde met zijn vriendje X in de zandbak. En at voor het eerst in zijn leven een hele appel op. Op een vork. Dat dan weer wel. Maar hey, een appel is een appel.

Leve moeder!

Valentijn wordt hier niet gevierd en als je mij naar mijn huwelijksverjaardag vraagt, moet ik altijd eerst mijn trouwring uitdoen. Om dan te ontdekken dat er “Simonne & André 11.02.56″ in gegraveerd staat. De huwelijksdatum van mijn grootouders, want ja… wij doen hier aan recycleren. Mijn trouwring heeft eerst een ander leven geleid aan de vinger van mijn opa/peter.

Wat ik dus wil zeggen… ik ben daar niet zo voor. Voor verjaardagen en jubelea en consorten. Maar moederdag… dat is iets anders. Dat vier ik wel. Vroeger met zelfgemaakte truffels -die meestal al op waren voor ik ze aan mama gaf- en nu met Oskar. De voorbije jaren was meneer F moederdag “vergeten”. Ofja, hij beweerde in mei dat wij, zoals alle Antwerpenaren, moederdag in augustus vierden om dan in augustus te zeggen dat we het in mei hadden gevierd. Je kent dat wel. Mannen en hun uitleg.

Dit jaar had ik genoeg hints gedropt, zodat ik zeker wist dat meneer F niet met één of ander excuus zou komen. Want zeg nu zelf… ik ben niet alleen “een moeder”, ik ben “een professionele moeder”. Mijn hele carrière is opgebouwd rond het moederschap. En dat verdient toch wel eens een “LEVE MOEDER!”. Allez, toch?

Gelukkig voor de man des huizes was hij het niet vergeten. Ik kreeg een kaart met een varkentje op, want “dat vond ik bij ons passen”. Euh, ja. Ok.

Daarna gingen we samen ‘t stad in. Naar het MAS. Waar we nooit geraakt zijn trouwens.

Want op weg naar het MAS reden we langs Park Spoor Noord en… er was rommelmarkt. En zon en dus bleven we even plakken in de speeltuin. Even maar, want ik hou niet van “Park” Spoor Noord. (Wie dat ooit een PARK heeft genoemd… tsss….)

En daarna gingen we in het ‘t stad een ijsje eten. Waar nog een heel erg zielig verhaal aan vast hangt dat ik ooit nog wel eens vertel. Gaat over meneer F die niet wou delen met O, hele dikke tranen en heel Antwerpen die ons stond te bekijken.

En toen gingen we wat wandelen en kocht Oskar een nieuwe plantenspuit voor zichzelf.

En ging hij even liggen rusten op de stoep. ‘s Avonds bleken zijn schoenen te klein en vannacht had hij hoge koorts… dat aapje had die rust dus echt wel nodig.

We maakten ook op vraag van O een ritje met tram 10. Alhoewel we dus eigenlijk met de fiets naar ‘t stad waren gekomen.

En na de tram naar het station voor de treinen. Oskar vond dat de planten daar echt niet verzorgd waren en riep boos dat ze uitgedroogd waren. Planten sproeien dus!

En Oskar at slagroom met een stukje wafel. Ook in het station.

En we bleven maar in het station hangen. En hangen. En hangen. En hangen.

En springen.

En springen!

Oskar, de uitvinder

Oskar is een uitvinder. Zegt hij zelf. Nu hij kan praten, staat die mond geen seconde meer stil. Hij zegt nu zonder veel moeite dat hij een “pannenkoek met honing” wil als ontbijt, maar zijn favoriete woord is voorlopig “ananas”. Hij spreekt het alleen een beetje op z’n Engels uit. Allez, ofja… als iemand die Engels wil praten en niet weet dat je pineapple zegt en niet a-naanas. Hij zegt trouwens ook “apple”, “train”, “choo choo train”, “stop that train”, “strawberries”, “raspberries”, “bleuberries”, “orange” en “yellow”. Hij kijkt een ietsiepietsie teveel Youtube, denk ik zo. Maar kom, zo lang hij ook weet dat een train een trein is en een strawberry een aardbei, is het goed voor mij.

Maar ik dwaal af. Oskar is een uitvinder dus. Hij vindt dingen uit. Vooral dingen eigenlijk die zijn leven makkelijker maken en niet per se dat van ons. Maar hey, ik ben wel blij met zijn nieuwste uitvinding: de neptiti. Men neme een spuit en wat melk en hopla… le nouveau titi est arrivé.

Oskar is borstverslaafd. Dat hij ‘s nachts de hele tijd met zijn neus tussen mijn borsten ligt, vind ik nog wel ok. Ik beweeg zelf niet zo veel als ik slaap. Overdag ligt dat wat moeilijker. Ik doe ook wel eens graag andere kleren aan of ga graag eens naar het toilet. Zonder dat er een kind aan de borst hangt. (Alhoewel mijn uitvinder redelijk inventief is als het om titi drinken gaat, terwijl de eigenaar van titi 1 en titi 2 op de wc zit of zich aan het aankleden is.)

Anyways, deze ochtend wou O melk drinken, maar ik wou de vaatwasmachine leegmaken. En toen bedacht hij dat hij ook gewoon wat sojamelk in een spuitje kon doen en daarop kon zuigen. “Een titi met melk!” riep hij trots.

Alleen jammer dat zo’n spuitje zo vlug leeg is. Nu kan ik het om de 3 seconden bijvullen natuurlijk. Of wat had je gedacht? Dat hij dat zelf zou doen? Ho nee, uitvinders bedenken dingen… die doen niets, hé.

Zo doe je dat dus! Melk drinken uit een spuitje. (Dat hij daar niet eerder opgekomen is. Al die flesweigerellende was ons dan bespaard gebleven.)

Melk drinken en ondertussen naar een oersaai Engelstalig filmpje kijken over treinen. Zo’n filmpje waarin iemand 15 minuten lang een trein uitpakt en commentaar geeft. Interessant. Vooral voor uitvinders, denk ik.

Oooh, een glimlach. De recensent in het filmpje zegt iets grappigs, peins ik.

En jah, ook bij grote uitvinders gaat er iets mis. Overal melk.