Ode aan Otis

11078121_10152981805944900_3147194598386969552_nIk heb jarenlang gezegd dat ik NOOIT een tweede wou en kijk, nu: mini-froeliesjes 2 is volgende week gewoon al een half jaar oud. De eerste zes maanden waren niet altijd even makkelijk. Ik moet eerlijk toegeven dat ik mij wat bedrogen voelde: “Geen enkele baby is dezelfde! En daarbij, het kan nooit meer zo erg worden als met Oskar toen. Je zal nu weten wat je moet doen!” Euhm, tjah. Mijn baby’s leken toch verdacht veel op elkaar. Huilgewijs dan. En over weten wat ik moest doen… nee… dat wist ik eigenlijk helemaal niet. Misschien was ik het gewoon vergeten. Of misschien leken ze niet zo erg op elkaar als ik wel dacht? Het enige wat ik wel wist/weet, is dat ik ongelooflijk blij ben dat Otis niet ons eerste kindje is. Ik denk niet dat ik bij een eerste zo rustig was kunnen blijven bij het maandenlang melk weigeren. Maar kom, alles is opgelost. Otis is ondertussen een pro aan de borst. <3

Wat is baby Otis ondertussen al een heerlijk ventje! Altijd vrolijk en vol energie. Helemaal Oskar op dat gebied. Ik vrees dat we nog wat gaan meemaken met die twee wilde beestjes in huis. Maar ergens is Otis wel rustiger dan Oskar. Hij neemt meer zijn tijd voor alles. Oskar die zat al op 5 maanden. Otis op bijna zes nog helemaal niet. En echt waar… wat genieten we daar van. Bij Oskar had ik altijd het gevoel dat ik hem niet bij kon houden. Heb ik trouwens nog altijd, maar kom. Otis is gewoon tevreden met nu, terwijl Oskar alleen maar bezig is met morgen. En misschien dat dat me juist rustiger maakt deze keer? Ik geniet mee met Otis van elk moment en probeer niet teveel na te denken over morgen of overmorgen of overoverovermorgen. Want ja, Oskar heeft dat “En wat eten we morgen? En overmorgen? En overoveroveroverovermorgen?” niet van een vreemde. Zie, een tweede mini-froeliesjes was zo zot nog niet. Dat mannetje heeft mij al veel geleerd het afgelopen half jaar. <3

10358745_10152994937244900_3119758500841971591_n

We-are-faaaamilyyyyyy!

Door een geannuleerde vlucht hebben we vandaag nog een snoepdagje met onze familie uit België. Het waren tien heerlijke dagen. Oskar heeft zo genoten. En ik ook. Het doet altijd deugd om het huis gevuld te hebben met bekende stemmen, gezichten en geluiden. Niets zaliger dan ‘s avonds gewoon mijn voetjes onder de tafel te moeten schuiven om te “paratieven” (Oskars voor aperitieven) of om Oskar op de schoot te zien zitten van mijn nonkel. Familie op bezoek helpt altijd een beetje de batterijtjes opladen. Bij Oskar. En bij mij. Zo ver weg van iedereen wonen, kan soms verdomd eenzaam zijn. Zeker met een man die een dubbele werkweek draait. Of zo lijkt het tenminste. Familie op bezoek is dus altijd een beetje feest. Dan hang ik mijn schort aan de haak en geniet ik van de voor mij ingeschonken witte wijn, de voor mij gekochte chipjes en vooral van mijn proper huis waar ik geen vinger heb in moeten uitsteken.

Mensen vragen mij altijd wat ik het moeilijkste vind aan in het buitenland wonen en awel… dat. Dat ik altijd diegene ben die snotneuzen en tranen wegveegt, eten kookt, kopjes thee en dekentjes aansleept en pleisters op geschaafde knieën plakt. Een paar keer per jaar wordt er voor mij gekookt, geschrobd en gezorgd en daar kan ik ongelooflijk van genieten. “Vele handjes maken licht werk!” riep mijn mama vroeger altijd en awel, ze heeft gelijk. Mijn batterijen zijn weer opgeladen. Klaar voor de volgende rush tot aan de zomervakantie, want dan kom ik zes weken op mijn lui gat zitten in België. Tot dan!

 

11059771_10152972330584900_1188113988956212399_n

Back to basics

Je zou mijn blogstatistieken moeten zien. Van 1000 unieke bezoekers per dag naar – op een goeie dag – 100. Dat jaartje ertussenuit heeft mij en mijn blog deugd gedaan. Ergens tussen die drie nullen was ik een beetje mijn goesting verloren, want ja… die 1000 bezoekers zwijgen niet. Die hebben een mening over alles en vooral dan over mij en mijn kinderen en tjah… ik kan daar niet tegen. Ik ben niet gemaakt om veel (mondige) lezers te hebben wegens te lange tenen. Op den duur durfde ik niets meer vertellen, want “Wat zouden ze nu weer denken?”. Is waarschijnlijk ook de reden waarom ik een mislukt journalist/communicatiemedewerker geworden ben. Elke keer één van mijn bazen iets wou verbeteren in mijn teksten sloeg ik een beetje tilt. Of een beetje veel eigenlijk. Gejankt dat ik heb, mannekes. Niet normaal. Ik denk dat meneer froeliesjes heel content was toen ik mijn laptop aan de haak hing. En de mensen op de trein en die op de tram en waarschijnlijk ook de mensen in de broodjeszaak om de hoek.

Allez, een hele uitleg om te laten weten dat ik nu ook officieel een mislukt blogger ben en dat ik daar best trots op ben eigenlijk. En om het te vieren nog wat foto’s die vriendin Kim maakte van mij en de kindjes.

11084144_10152946218359900_4271073234145743598_o

(c) Kimberly Reeves

 

11053866_10152946218269900_8564961251323131255_o

(c) Kimberly Reeves

 

11080420_10152946218214900_8258530666427157383_o

(c) Kimberly Reeves

 

11070385_10152946218124900_1117340198324387754_o

(c) Kimberly Reeves

 

Gluten-, suiker-, ei- en melkvrije verjaardagstaart/ Gluten, Sugar, Egg and Milk Free Birthday Cake

Oskar werd vorige week vijf en zondag gaf hij een feestje. Ik bakte taart met eieren, boter en suiker, maar ook een gluten-, suiker-, ei- en melkvrije versie voor kindjes met voedselintolleranties. Iedereen vond het een geslaagd experiment en vroeg me naar het recept. Dus hier is het:

Wat heb je nodig? 

– 100 gram bruine rijstbloem
– 100 gram amandelmeel
– 2 theelepels bakpoeder
– snufje zout
– eetlepel kaneel
– 180 gram appelmoes (versgemaakt zonder suiker!)
– 1/4 cup maple syrup (60 ml)
– 3 theelepels gemalen flaxzaadjes
– 9 theelepels water

Hoe ga je te werk? 

Meng de droge ingrediënten in een kom. Meng in een andere kom, de appelmoes, maple syrup, gemalen flaxzaadjes en het water. Giet de droge ingrediënten bij de natte. Giet in een ingevette bakvorm. Bak 35 minuten op 180 graden Celsius. Klaar!

11102767_10152940702564900_575039675630271502_n

Ingredients

– 3/4 cup brown rice flour
– 1 cup almond meal
– 2 teaspoons baking powder
– little bit of salt
– 1 tablespoon cinnamon
– 3/4 cup apple sauce (no sugar) or cooked apples
– 1/4 cup maple syrup
– 3 teaspoons flax meal
– 9 teaspoons water

Mix the flour, almond meal, baking powder, salt and cinnamon in one bowl. Mix the apple sauce, maple syrup, flax meal and water in another one. Mix the dry ingredients with the apple sauce mixture. Pour in a greased baking pan. Bake at 350 degrees fahrenheit for 35 minutes.

Nomnomnom. Over eten.

Ik krijg nog wel elke dag vragen van andere mama’s over hoe ik dat toch gedaan heb om Oskar aan het eten te krijgen. Veel zinnigs heb ik daar meestal niet op te zeggen, behalve dan het advies dat mijn mama me heeft gegeven: KALM BLIJVEN.

Tjah.

Elk kind is anders. Bij de een werkt meehelpen in de keuken, bij een ander kindje zijn/haar bordje versieren. Bij Oskar was het vooral zoeken naar texturen en kleuren. Oskar houdt niet van “mush” en “mixed”. Vrije vertaling: alles wat niet krokant is en meer dan één ingrediënt heeft, moet hij niet hebben. Ik herinner me nog goed drama’s in hotels waarbij hij de eieren niet krokant genoeg vond en wij toch maar de stad wilden verkennen en we dus maar zijn bord met roerei besloten mee te nemen en daar dus de hele dag mee moesten rondzeulen tot ze krokant genoeg waren geworden. Echt, dat hij nog nooit een voedselvergiftiging heeft opgelopen!?

Even op een rijtje wat ons heeft geholpen:

1. Eten scheiden. Oskar wil zien wat hij eet. Hij wil geen saus, soep of puree, want dan weet hij niet wat er in zit. Wat ons hielp zijn deze bordjes en deze brooddozen. Oskar eet dus meestal hetzelfde als ons, maar dan gewoon alles gescheiden. Echt meer werk is dat niet, want ik hou gewoon altijd wat dingen apart. Naarmate hij steeds beter ging eten, ging ik ook ingrediënten die hij zeker at en kende met elkaar mengen. Zo eet hij nu wel al spaghetti met saus met brokjes (groenten, gehakt…) in.

2. Hier is de regel in huis dat je van alles proeft. Lust je het niet dan hoef je het niet op te eten. MAAR voor je geproefd hebt, roepen dat je het niet lust… dat kan niet. Als we aan tafel gaan zet ik altijd gewoon het eten op tafel. Oskar proeft. Als hij het lust, eet hij hetzelfde als ons. Lust hij het niet dan krijgt hij toch de ingrediënten apart.

3. Nieuwe dingen proberen. Alle kinderen lusten druiven dus mijn kind zal dat ook wel lekker vinden. Mis. Oskars lievelingseten: zeewier, citroenen, quinoa, couscous, chia zaadjes, zonnebloempitten, kokosmelk, amandelmelk… (Naast frietjes, hamburgers en hot dogs natuurlijk.) En alhoewel ik mij blauw erger aan de marketing rond ‘super foods’ ben ik toch een hele grote fan van chia seeds en consorten.

4. Snacks! Gezonde snacks, welteverstaan. Kinderen zijn niet gemaakt om drie keer per dag stil te zitten aan tafel en hun bord leeg te eten. Ofja, toch niet de mijne. Oskar eet om de twee uur een snack. Meestal maak ik dan een bordje klaar met groenten, fruit, nootjes… Ik leg er altijd ook 1 nieuw ding bij dat hij dan moet proeven.

11071086_10152903498579900_7985495966712599721_n5. Hier moet er alleen aan tafel gegeten worden tijdens het avondeten. Waar O zijn ontbijt of middagmaal op eet moet hij zelf weten. Meestal doen we dat samen op de bank. Tijdens het avondeten vinden we het wel heel belangrijk dat hij aan tafel zit bij ons, maar een keer hij genoeg op heeft… mag hij gewoon van tafel. Eten moet plezierig blijven voor ons allemaal, weetjewel. Ik wil geen drama aan tafel.  Als er vriendjes komen en die moeten wel aan tafel eten/blijven dan doen we dat natuurlijk ook. Kwestie van een beetje respect voor je gasten te hebben. En als we ergens op bezoek zijn, volgen we gewoon de regels daar. Oskar weet dat en heeft daar nog nooit echt moeilijk over gedaan. Denk ik.

6. Snoepen mag. En hot dogs ook. En hamburgers en frietjes ook. Alleen niet elke dag. :)

Dit zijn my five cents. Ik ben geen voedingsdeskundige, geen dokter en ik heb ook niet de waarheid in pacht. Dit zijn gewoon de dingen die ons helpen met het omgaan met een ‘kieskeurige’ eter. Als je er iets aan hebt… jeuj!

Otis’ first Rodeo and Oskar’s third! Yeeha!

The Houston Livestock Show and Rodeo, daar wordt hier elk jaar zwaar naar uitgekeken. Niet dat ik een excuus nodig heb om mijn boots te dragen, maar tijdens de Rodeo valt het niet zo op dat ik nog nooit van mijn leven op een paard heb gezeten en eigenijk allergisch ben voor hooi en alle dieren met een vacht.

Voor Oskar en Freek is het ook altijd feest, want dan kunnen ze naar hartelust op de landbouwbeurs ronddwalen. Terwijl zij naar tractors en auto’s kijken, kijk ik meestal mensen. Veel mensen. Zotte mensen. Mensen in boots en cowboy hoeden. Stoere cowboys met een babymeisje met een grote bloem in het haar in een draagdoek op de buik. Hoogbejaarde cowboys in lange leren jas die foto’s maken met hun iPhone. Cowgirls in glitterboots en hotpants waar hun billen net niet in passen. Pasgeboren baby’tjes met boots en hoeden. Kindjes in een camouflage buggy. Iedereen cowboy/cowgirl. Een beetje Dr. Quinn, Medicine Woman meets Duck Dynasty. Ja, echt.

5

4

3

7

Eindelijk! Een echte hoed. Een lieve mevrouw hielp hem met de juiste uit te zoeken, want hij had nogal veel vereisten voor zijn hoed: stro, bruin touw… “Ik zie dat je iets in je hoofd hebt en dat je alleen maar die hoed wil,” zei de mevrouw.

 

8

Daarna mocht hij zijn eigen lasso maken. Hij koos rood, oranje en blauw touw.

 

9

13

11
12
10
14

16

17

18
rodeo20

 

Kleuren ontdekken met regenboogwater

Niets origineels aan deze post. Gewoon hier gevonden via de redding in babytijden: Pinterest. Mommy brain, hé.

Wat heb je nodig?

blog_regenboog_5

Hoe ga je te werk? 

Zet alle glazen op een rijtje en vul ze voor driekwart met water. Druppel in het eerste glas wat voedingskleurstof, sla een glas over en druppel een ander kleurtje in het volgende glas. Ga zo door. 
blog_regenboog_6

Maak van het keukenpapier rolletjes en verbind de glazen met elkaar, zoals hier:

blog_regenboog_7

Wacht. Een paar dagen. En dan krijg je dit:

blog_regenboog_8Was dit nu leuk? Euhm, tjah. Als het werkt, is het wel leuk om de kleuren in elkaar te zien overlopen. Maar… je kan het al raden… het werkte dus niet. Ik heb toen Oskar even niet keek stiekem het experiment een beetje geholpen.